İtalya kıta Avrupası'nda ulusal birliğini en geç sağlayan ülkelerden biridir. Nitekim emperyalist rekabet pastasından payını almak isteyen İtalya Roma imp. eski kutsal mirasına sahip olmak sloganıyla gözünü , dağılan Osmanlı'nın topraklarına dikmiştir.
Nitekim İtalya Trabusgarba saldırmış ve almış. 12 adaları işgal etmiş ve 1912 de bu işgalleri Osmanlı yönetimine kabul ettirmiştir.
1. dünya savaşı başlayınca İtalyayı yanına çekmek isteyen itilaf devletleri 1915 de gizli bir anlaşma ile İtalyaya Anadoluya pay vermişlerdir.
Sykes-Picot anlaşmasına tepki gören İtalyaya Ocak 1917 de Saint Jan Dö Marien anlaşmasıyla bir anlaşmayla İzmir ve çevresi bırakılmıştır. Fakat 1. dünya savaşı sonrasında Paris barış konferansında batı Anadolu İtalya gibi büyük güçlü bir devlet yerine daha kontrol edilebilir bir Yunanistana ihale edilince bu durum İtalyanlar açısından büyük hezimet olmuştur.
İtalya Antalyayı ve 1 ay sonrasında batı anadaolu kıyılarını işgale başlamıştır. Fakat bunun sonu olmayacağını gören İtalya milli mücadeleyi desteklemiştir.
İstanbul'un işgalinden sonra İtalya'nın yüksek komiseri Kont Carlo Sforza Mustafa Kemal arasında daha milli mücadele başlamadan ortaya çıkmıştır. Daha sonra ortaya çıkacak milli mücadelenin niteliğini kavramaya başlıyordu , itilaf devletlerinin niyetleri konusunda M. Kemal'i bilgilendiriyordu.
İtalya kendi kontrol ettiği bölgelerde Kuvayi Milliyenin örgütlenmesine izin verme Yunanlılarla çatışan askerin kendi bölgelerine gelmesine , Anadolu hareketine silah satmaya Antalya ve Kuşadası limanlarına insan ve silah sevkiyatına açmaya kadar önemli bir destek sağlamıştır.
TBMM açılmasından sonra İtalya ile ilişkilerin iyiye gitmesi ve Yüksek Komiser Kont Carlo Sforza başa gelmesiyle dış işleri bakanı olmasıyla beraber Romanın adeta Ankara çıkış kapısı olduğunu görüyoruz.
Bekir sami bey Londra konferansından sonra 12 Mart 1921 tarihinde İtalya ile bir antlaşma imzalamıştır.
Bu anlaşmaya göre İtalya'nın Trakya ve İzmir'i Türkiye'ye bırakılmasına , vereceği desteğe karşın batı Anadolu da girişeceği ekonomik faaliyetlerde yardım alacağı söz konusu olmuştur. Ayrıca Ereğli maden işletmesinin %50 ortaklıkla kurulacak bir Türk İtalyan firmasına verilmesi öngörülmüştür.
Sonucunda anlaşma onaylanmamıştır.
İtalya'nın Antalya dan çekilmesiyle ilişkiler normalleşmiştir. Aradığını bulamayan İtalya da gerek insan kaybı gerek iktisadi durum açısında sıkıntılı bir dönem başlamıştır.
İşsizlik , grev nedeniyle komünist ve faşist örgütlenmeler başlamıştır İtalyada. Ağustos 1922 de kara gömleklilerin Romaya yürüyüşü neticesinde Ekim 1922 de iktidarı ele geçirmişlerdir. Mussolinin önderliğinde yayılmacı bir politika baş göstermiştir.
12 adalar ve meis adasının hangi tarafta kalacağına yönelik bir rekabet yaşanmıştır. Bu adaların İtalya'ya bırakılması neticesinde öngörüye varılmıştır.
Nitekim İtalya Trabusgarba saldırmış ve almış. 12 adaları işgal etmiş ve 1912 de bu işgalleri Osmanlı yönetimine kabul ettirmiştir.
1. dünya savaşı başlayınca İtalyayı yanına çekmek isteyen itilaf devletleri 1915 de gizli bir anlaşma ile İtalyaya Anadoluya pay vermişlerdir.
Sykes-Picot anlaşmasına tepki gören İtalyaya Ocak 1917 de Saint Jan Dö Marien anlaşmasıyla bir anlaşmayla İzmir ve çevresi bırakılmıştır. Fakat 1. dünya savaşı sonrasında Paris barış konferansında batı Anadolu İtalya gibi büyük güçlü bir devlet yerine daha kontrol edilebilir bir Yunanistana ihale edilince bu durum İtalyanlar açısından büyük hezimet olmuştur.
İtalya Antalyayı ve 1 ay sonrasında batı anadaolu kıyılarını işgale başlamıştır. Fakat bunun sonu olmayacağını gören İtalya milli mücadeleyi desteklemiştir.
İstanbul'un işgalinden sonra İtalya'nın yüksek komiseri Kont Carlo Sforza Mustafa Kemal arasında daha milli mücadele başlamadan ortaya çıkmıştır. Daha sonra ortaya çıkacak milli mücadelenin niteliğini kavramaya başlıyordu , itilaf devletlerinin niyetleri konusunda M. Kemal'i bilgilendiriyordu.
İtalya kendi kontrol ettiği bölgelerde Kuvayi Milliyenin örgütlenmesine izin verme Yunanlılarla çatışan askerin kendi bölgelerine gelmesine , Anadolu hareketine silah satmaya Antalya ve Kuşadası limanlarına insan ve silah sevkiyatına açmaya kadar önemli bir destek sağlamıştır.
TBMM açılmasından sonra İtalya ile ilişkilerin iyiye gitmesi ve Yüksek Komiser Kont Carlo Sforza başa gelmesiyle dış işleri bakanı olmasıyla beraber Romanın adeta Ankara çıkış kapısı olduğunu görüyoruz.
Bekir sami bey Londra konferansından sonra 12 Mart 1921 tarihinde İtalya ile bir antlaşma imzalamıştır.
Bu anlaşmaya göre İtalya'nın Trakya ve İzmir'i Türkiye'ye bırakılmasına , vereceği desteğe karşın batı Anadolu da girişeceği ekonomik faaliyetlerde yardım alacağı söz konusu olmuştur. Ayrıca Ereğli maden işletmesinin %50 ortaklıkla kurulacak bir Türk İtalyan firmasına verilmesi öngörülmüştür.
Sonucunda anlaşma onaylanmamıştır.
İtalya'nın Antalya dan çekilmesiyle ilişkiler normalleşmiştir. Aradığını bulamayan İtalya da gerek insan kaybı gerek iktisadi durum açısında sıkıntılı bir dönem başlamıştır.
İşsizlik , grev nedeniyle komünist ve faşist örgütlenmeler başlamıştır İtalyada. Ağustos 1922 de kara gömleklilerin Romaya yürüyüşü neticesinde Ekim 1922 de iktidarı ele geçirmişlerdir. Mussolinin önderliğinde yayılmacı bir politika baş göstermiştir.
12 adalar ve meis adasının hangi tarafta kalacağına yönelik bir rekabet yaşanmıştır. Bu adaların İtalya'ya bırakılması neticesinde öngörüye varılmıştır.
